Yaşadığı devir konusunda bilgi olmayan Dedebağ Dede’nin kabri burada yani Aydın Karacasu’daki Dedebağ yaylasındadır. Bölge halkı tarafından sık sık ziyâret edilmektedir. Ayrıca burada senenin belli zamanlarında edilmektedir. Kendisi Ehli-i Sünnet vel cemaat yolunun büyük müdafisidir. Sohbetlerinde hep bu yolda olunması gerektiğini belirtirdi. Kendisinin Ahmet Yesevi Hazretleri’nin talebelerinde olduğu tahin edilmektedir.

Sohbetlerinde Ehl-i sünnet vel cemaat itikadını ise şöyle tarif etmektedir: “Sünnet, Resulullah’ın bildirdiği yoldur. Cemaat da Eshab-ı kiramdır. Yani Ehl-i sünnet vel-cemaat, Resulullah’ın ve Eshab-ı kiramın yolu demektir. Resulullah sadece (Benim yolum kurtuluştur) demiyor, (Benim ve Eshabımın yolundan giden kurtulur) buyuruyor. Niye (Kurtuluş yolu Allah’ın bildirdiği yoldur) demiyor? Kendi bildirdiği yol, Allah’ın öğrettiği yoldur. (Biz Allah’ın yolundayız, biz Kur’ana uyuyoruz) diyenlerin yanlışlığını anlatmak için böyle bir açıklama yapmışlardır. Kitaplarda “Peygamber efendimiz, kendini söyledikten sonra, Eshab-ı kiramı da söylemesine lüzum olmadığı hâlde, bunları da söylemesi, (Benim yolum, Eshabımın gittiği yoldur. Kurtuluş yolu, yalnız Eshabımın gittiği yoldur) demektir. Eshab-ı kiramın yolunda giden, Ehl-i sünnet vel-cemaat fırkasıdır. Cehennemden kurtulan fırka, yalnız bunlardır.” Cenab-ı Hak, (Sana uyan, bana uymuş olur) buyuruyor. Resulü de (Benim Eshabıma uyan, bana uymuş olur) buyuruyor. Demek ki Eshabın yolu Allah’ın yoludur. Yine buyuruluyor ki: “Ehl-i sünnet vel-cemaat, Resulullah’ın, Eshabının, Tabiînin, yani selef-i salihinin yoludur. İmam-ı azam ve diğerleri de bu yolda idiler. Bugün için dört hak mezhebin dışında Ehl-i sünnet vel-cemaat itikadında olan yoktur.” Eshab-ı kiram ile Tabiine, Selef-i salihin denir. Bunlardan sonra, hicretin dörtyüz senesi sonuna kadar gelen Ehl-i sünnet âlimlerine ise, Halef-i sadığın denir. Halef-i sadığın, iman, amel bilgilerinde ve kalp marifetlerinde, hep Selef-i salihine tabi olmuşlar, bunların yolundan hiç ayrılmamışlardır. Dörtyüz senesinden sonra, mutlak müçtehit kalmadığı gibi, bindörtyüz senesinden sonra da insan-ı kâmil görülemez olmuştur. İnsan-ı kâmil, evliya ve müçtehit olmayan müceddidler, kıyamete kadar, yeryüzünde bulunacaktır. Bu müceddidler, müçtehitlerin kitaplarını her tarafa yayacaklar, unutulmuş olan hak yolunu, Ehl-i sünnet bilgilerini insanlara bildireceklerdir. Dünyaya yayılmış olan, bidat sahiplerinin, sahte tarikatçıların, zındıkların, fen ve din yobazlarının, yalanlarına, iftiralarına cevaplar vereceklerdir. Bu kitaplara uyanlar dünyada ve ahirette saadete kavuşacaklardır.