Alihan Baba
Horasan’dan Anadolu’ya gelip fetihlere katılan gâzi dervişlerden olduğu bilinen Alihan Babanın hayatı hakkında pek fazla bilgi yoktur. Ancak erenlerine, etrafındakileri ve müridanına yapmış olduğu sohbetler dilden dile günümüze kadar ulaşmıştır. Biz de sizlere burada bu mübareklerin ömürleri boyunca anlattığı sohbetlerden bir kısmını aktaralım. Alihan Baba, sohbetlerinde hususiyetle Eshabı Kiram efendilerimizin üstünlüğünden bahseder ve onları sevmenin neden çok sevmemiz gerektiğin anlatırdı. İslamiyet nakil dinidir. Diye konuşurdu mübarek. Kendisi de hep kendisinden öncekilerden naklederdi. Yine bir gün sohbetinde şöyle buyurdu.
İbni Hacer-i Mekki hazretleri de buyuruyor ki:
(Ey kalbi Allahü Teâlâ’nın sevgisi ile ve Resulullahın sevgisi ile dolu olan Müslüman! Birinci vazifen Peygamber efendimizin eshabının sevgisini, ehl-i beytinin sevgisi ile kalbinde cem etmektir. Ehl-i beyti, Resulullahın evladı oldukları için sevdiğimiz gibi, diğerlerini de Onun eshabı oldukları için sevmeliyiz! Çünkü, Eshab-ı kiramın nail oldukları şeref pek yüksektir. O şerefe başkaları kavuşamaz. O şereften biri, Resulullahın mübarek nazarları onlara işlemiş ve hepsine manevi imdat ile yardım etmiştir. Bu hassa, bunlardan başkasında bulunmuyor. Bunların kemalatına, geniş ilimlerine, Peygamber efendimizden aldıkları hakikat mirasına, sonra gelenlerden hiçbiri kavuşamadı. Her Müslümanın bunların hepsini adil, salih ve veli ve âlim ve müçtehit bilmesi lazımdır. Kendilerinden bir hata çıksa da Cenab-ı Hak hepsini af ve mağfiret ile müjdeledi. Kur’an-ı kerimde mealen, (Allah, Onların hepsinden razıdır. Onlar da Allah’tan razıdırlar) buyurdu. Sahabe-i kiramdan birini kusurlu bilmek ve kötülemek, bu âyet-i kerimeye inanmamak olur.) [Sava’ik-ul-muhrika] Bunun için bu mübarek insanlardan bahsederken sıradan bir insandan bahseder gibi konuşmamalıdır. Her zaman edepli, terbiyeli olmalıdır. Her birinin ismini hürmetle, saygı ile söylemelidir. Birinin adı söylenince “radıyallahü anh [Allah ondan razı olsun]” denir. İkisi için “radıyallahü anhüma [Allah o ikisinden razı olsun]” Birkaçı veya hepsi söylenince “rıdvanullahi teâlâ aleyhim ecmain” veya kısaca “radıyallahü anhüm [Allah onların hepsinden razı olsun]” denir.