Manisa Kula’da metfun velilerden. Hayatı hakkında fazla bir bilgi yoktur. Halk arasında anlatıldığına göre, Seyfeddin Efendi keramet ehli bir zatmış. Bir gün bir köye gider. Orada bir işini halledip geri dönecektir. Derken öğle ezanı okunur. “Namazı kılayım, sonra dönerim” der ve camiye girer. Ancak imama uymaz, geride yalnız olarak namazı kılar. Ancak bu hal, cemaatin dikkatini çeker. Namazdan sonra cemaatten birisi yaklaşır, “Efendi, Biz hepimiz imama uyup namaz kıldık. Sen ise yalnız kıldın. Bunun hikmeti nedir?” Mübarek zat onlara tebessüm ederek “Baktım, imam, namaz esnasında, sütü çok olan bir ineğin peşine düşmüş. Aklı fikri sütlü inekte. Namazın erkanını düşünmüyor. Onun için böyle yaptım.” dedi.

Cemaat bu sefer hayret içinde imama, “Hoca Efendi” derler. “Sen bu namazda hiçbir şey düşündün mü?” İmam “Evet, maalesef düşündüm. Çocuk evde hasta yatıyor. Ona süt lazım. Cemaatten, sütü bol bir ineği olan birini görmüştüm. Düşündüm ki, namazdan sonra o kimseye tembih edeyim de bize her gün süt sağıp getirsin. Namazda zihnim hep bununla meşguldü.”. Cemaat bunları işitince Hoca Seyfeddin efendinin alelade bir insan olmadığını anlar, talebesi olurlar.

Hoca Seyfeddin Efendinin bir de şu menkıbesi anlatılır: Bir gün bir adam gelir, maddi sıkıntı içinde olduğunu söyleyip, yardım ister. Büyük veli onu bir zengine gönderir ve, “Ona benim selamımı söyle” buyurur, “Sana şu kadar borç versin, eline geçince ödersin sonra.” Adam “Peki” der, o zengine gider. Ancak yolda fikrini değiştirir. Kendi kendine, “Niye ödeyecekmişim” diye düşünür. “Hiç de ödemem, parayı alır, kaybolurum ortadan. Bulamaz beni bir daha.” O, bu fikirle zenginin kapısına geldiğinde, iki kişinin oradan çıktığını görür. Onları Hoca Seyfeddin efendi göndermiştir. O zengine. “Sakın o adama para verme” diye tembih etmişlerdir. Onlar çıkınca, bu adam girer içeri. Hoca Efendinin selamını söyleyip para ister. Ancak alamaz tabii. Çünkü zengin, az önce tembih edilmiştir. Adam, o hırsla tekrar şeyhin huzuruna gelir “Beni o zengine gönderdiniz. Ama ara vermedi, eli boş döndüm.” Mübarek acı acı gülümser. “Biz, hainlerle alışveriş yapmayız. Niyetini değiştirmeseydin, verirdi elbette” buyurur. Adam hatasını anlar. Boncuk boncuk terler. Öyle düşündüğüne bin pişman olup özür diler.