Manisa’da medfun bulunan Hak dostlarından. Bu zat, asırlar öncesinde bu beldede yaşamış bir velidir. Nasihatleri ile yöre halkını irşad etmiştir. Güzel sözleri hâlâ kulaklarda çınlıyor. Mesela, “Yolumuzun esası beştir. Gizli ve açıkta Allah’tan korkup, günah işlemeyiniz. Söz ve hareketlerinizde mutlaka sünneti seniyyeye uyunuz. İnsanlardan bir şey beklemeyiniz. Varlıkta ve yoklukta Allahü tealanın takdirine razı olunuz. Her ihtiyacınızı ancak Allahü tealadan isteyiniz”

Haki Baba, kalp gözü açık, gönül ehli bir veli imiş. Allahü tealanın verdiği kuvvetle, her kişinin kalbinden geçen düşünceyi anlarmış. Nitekim bir gün yolda giderken, gencin biri görür. Kendi kendine “Ne mübarek insan” der, “Acaba sohbetine gitsem beni kabul eder mi? Yoksa çok günahkar olduğum için beni dergaha sokmaz mı?”. O böyle düşünürken, Haki Baba gence yaklaşır ve şefkat nazarıyla bakıp “Evladım” buyurur “Sen bizim sohbetimize niçin gelmiyorsun? Bizim kapımız herkese açıktır. Eğer günahkârım diyorsan, biz daha çok günahkarız. Yarından itibaren seni dergaha bekliyorum. Konuşur, sohbet ederiz.” Genç fevkalade duygulanır bu sözlerden. Sohbetine gider ve sadık bir talebesi olur.

Anlatıldığına göre vefatından otuz yıl önce bir gün, şimdi yatmakta olduğu bu kabrin bulunduğu yere gelir. Bazı sevdikleri de yanındadır. O yerin toprağına uzun uzun baktıktan sonra, “Burası ne güzel yer” buyurur. “Gün gelir biz buraya taşınırız. İnsanlar bizi burada ziyaret ederler”. Bu sözden, yanındakiler pek bir şey anlamaz. Ta ki aradan otuz sene geçene kadar. Ne zaman ki bu büyük veli vefat eder. Kendisini bu yere defnederler. İşte o zaman o günkü sözlerinin manası anlaşılır.

Bir gün sevdiklerinden iki kişi, bir sebeple darılır, birbirlerine küserler. Aradan bir kaç gün geçtiği halde barışmazlar. Zira herbiri, kendisini haklı, karşısındakini haksız sanmaktadır. Haki Baba’ya bu vaziyet malum olur. Zira kalp gözü açıktır. Ancak üzülür bu hale. İkisinin de hazır olduğu bir sohbette “Kardeşlerim” buyurur, “Dargınlık süresi üç gündür. Dargın olanlar üç gün içinde mutlaka barışmalıdır. Ancak barışma hususunda önce davranan, Cennete önce girer. Sevgili Peygamberimiz buyuruyor ki, “İki kişi birbirine darıldığında, hangisi kusuru kendinde görür, karşıdakine “Sen haklısın kardeşim, kabahat bende” derse, ona, Cennette yüksek bir köşk verilecektir. Kefili de benim. O kişi köşkün anahtarını benden alsın o gün.”