Efendim kendisinin Eshab-ı kiram efendilerimizden olduğu rivayet edilmektedir. Ensari isminden de anlaşılacağı gibi İstanbul’da metfun bulunan ve Peygamber efendimiz Muhammed Mustafa sallallahü aleyhi vesselemin mihmandarı olur Eba Eyyübel Ensari Hazretleri’nin de kardeşi olduğu rivayet edilmektedir. Tabi bununla ilgili farklı rivayetler de mevcut. Amcasının oğlu veya amcası da denilmektedir. Bu havalide amcası olarak bilinmektedir.

Osman bin Zeyd Ensari hazretleri, peygamber efendimizin müjdesine mazhar olabilmek adına 668 yılında kurulan ve İstanbul’u kuşatmak için yola çıkan ilk İslam ordusu içerisindeki 33 sahabeden bir tanesiydi. Hicaz’dan kalkıp buralara kadar gelmiş ve bu havalide vefat ederek buraya defnedilmiştir. Akrabası olduğu rivayet edilen Eyüp Sultan Hazretleri de malumunuz olduğu üzere İstanbul’da kuşatmada şehit olarak İstanbul’a defnedilmiştir. Ayrıca bu ordu içinde yer alan bir diğeri sahabe olan Abdülkerim Hazretleri yani Malik bin Ebi Habli radıyallahü anh da Akyazı’da vefat etmiş oraya defnedilmiştir. Ayrıca orada oğlu Ali bin Malik de metfundur. O da kuşatmada yaralanmış, dönüşe geçtiklerinde yarası ağırlaşarak babasının kabrine yakın vefat etmiş ve babasının karşısındaki kabristanlığa defnedilmiştir. Efendim maalesef mübarek sahabe ile ilgili çok fazla bilgi yok. Ancak belirttiğimiz gibi kendisi Ebu Eyyup hazretlerinin akrabası olması hasebiyle ve aynı orduda bulunmaları ve ikisinin de bu beldelerde vefat etmesi sebebiyle mübarek Eyüp Sultan Hazretleri’nin İstanbul’a gelişini ve şehit olmasını da kısaca sizlere burada nakledelim.

Hazreti Ebû Eyyûb, Hazreti Muâviye’nin İstanbul fethi için teşkil ettiği orduya yetişir. Yaşı ilerlemesine rağmen Resûlullahın (aleyhisselâm) İstanbul fethi için verdiği müjdeyi kalbinin derinliğinde bir sır gibi saklamaktadır. Bu müjdeye kavuşma şerefi ve heyecanıyla dolu bir halde iken hicretin ellinci yani miladi 670 senesinde bizzat katıldığı bu ordu ile İstanbul önlerine kadar gelir. Çarpışmalar sırasında hastalandı ve yatağa düştü. Hasta yatağından harbin seyrini takip ediyor ve bir an önce iyileşip, savaşmayı arzuluyordu. Ordu kumandanı Yezîd bin Muâviye kendisini bizzat gelip ziyâret etti. İyi olması temennisinde bulundu. Yezîd’in ziyâretinden memnun olan Ebû Eyyûb-i Ensârî ecelinin yaklaştığını hissederek, Peygamber efendimizin şu hadîs-i şerîfini rivâyet ederek “Kostantiniyye’de kalenin yanında bir recul-i sâlih defn olunacaktır” vasıyyette bulundu: “Şayet burada vefât edersem, cenâzemi hemen defn etmeyin. Ordunun gidebileceği yerin en ileri noktasına kadar götürün ve beni oraya defn edin.” Böylece müslümanların hayâli olan İstanbul fethine bir adım daha yakınlaşmak istemişti. Gerçekten bir müddet sonra rûhunu Rahmân’a teslim eyledi. Vasıyyeti üzerine askerler nâşını elleri üzerinde ordunun vardığı en uç noktaya taşıdılar. Tekbir ve duâlarla defn ettiler.