Anadolu erenlerinden. Manisa Kırkağaç’dadır. 1444’lü yıllarda yaşamıştır. Kırkağaç halkının anlattığına göre Sarı Yakub Hoca gönül ehli, kerametler sahibi bir Allah dostu imiş.

Kırkağaç halkından Abdullah Efendi diye bilinen yaşlı bir zatın anlattığına göre, Sarı Hoca’nın dergâhı varmış. Orada talebe okutur, onların yemek ve her türlü ihtiyaçlarını da kendisi karşılarmış. “Osman Dede” adında bir de ahçısı vamış. Bu kişi, saf ve temiz kalbli olup, kalp gözü açıkmış. Bir gün Sarı Hoca, talebeleriyle sohbet ederken, aşçı Osman Dede tefekküre dalar bir ara. Kendi kendine, “Şimdi İslam askeri gazaya çıktı” diye düşünür. “Kafirlerle cihad ediyorlar. Keşke ben de onlarla gitseydim. Hem cihad sevabı kazanır, hem de o harpte bir esir yakalardım. Çünkü yaşım ilerledi. Mutfak işlerinde artık yoruluyorum. O esiri getirir, yanımda çalıştırırdım. İşim hafilerdi biraz, iyi de olurdu”.

Aşçı Osman Dede bunları düşünürken, birden bire kendisini gaza yerinde, tam savaş alanında bulur. Bir kılıç bulup, savaşa girer ve hemen bir esir yakalar. Ancak esir onun elinden kurtulmak için başlar çırpınmağa. Güçlü kuvvetlidir de üstelik. Osman Dede onu bırakmamak için gayret sarf etmektedir ki, hocasının sesiyle uyanır birden. Zira Sarı Hoca, onun haline vakıf olmuş ve, “Osman Dede, onu sıkı tut, bırakma sakın.” diye seslenmiştir. Aşçı Osman Dede bu sesle uyanır ve kendisini dergahta, hocasının sohbetinde bulur. Şaşırır tabii. Hocası kendisine gülümseyerek “Osman Dede” buyurur, “Üzülme, yakaladığın esiri bir başka askerimiz tuttu. Yakında getirecek. Onu sana yardımcı veririz. Çünkü sen yaşlandın artık. Yoruluyorsundur, o gelince işlerin hafifler”. Bu sözler üzerine Osman Dede kalkar, öper Sarı Hocanın ellerini. Ancak orada olanlar, bu konuşmalardan hiç bir şey anlamazlar. Sohbetten çıkınca Osman Dede’ye sorar, anlarlar işin sırrını.

Kırkağaç eşrafından Hacı Hamdi efendi de şöyle anlatıyor: Sarı Hoca bir sene oğullarına, “Evlatlarım” der, “Eşyamızı hazırlayın. Zira Hicaz’a gitmeğe niyet ettik”. Oğulları, “Peki” der, yol hazırlığını yaparlar. Yöre halkına da hemen haber verilir. Şehir dışında, onlara büyük bir ziyafet verilir. Yemekten sonra, Sarı Hoca herkese tek tek veda eder, helallık diler. Tam yola çıkmak üzere iken, oğullarına, “Toplayın eşyaları” buyurur, “Hicaza gitmekten vaz geçtik, kasabaya dönüyoruz”. Oğulları “Ama babacığım” derler, “Bu nasıl olur? Herkesle vedalaştınız”. Sarı Hoca “Oğullarım” der, “Evet ama, kalbime öyle ilham olundu. Rabbimizin emri böyledir. Ona kavuşma vaktimiz gelmiş, Hicaza gidecek kadar ömrümüz kalmamış”. Hakikaten oradan kasabaya döner dönmez hastalanır mübarek. Üç gün sonra da vefat eder, kavuşur Rabbine.