Anadolu velîlerinden, fıkıh ve tefsir âlimi. İsmi, Ahmed bin Muhammed (veya Mahmûd) dur. Daha çok ʿUyûnü’t-tefâsîr adlı eseriyle tanınır. Hayatı hakkında çok az bilgi vardır. Gençlik yıllarını Sivas’ta geçirdiğinden Sivâsî nisbesiyle anılır. Daha sonra İzmir’in Ayasuluk (Selçuk) ilçesinde yaşadığı için Ayasuluğî diye de bilinir. Küçük yaşlarda köle olarak Sivas’a getirildiği, tahsile burada başladığı, ilme karşı hevesini ve dinde gayretini gören efendisi tarafından âzâd edildi. Zeyniyye tarikatının kurucusu Zeynüddin el-Hâfî’nin halifesi Ayasuluklu Şeyh Mehmed Efendi vasıtasıyla tasavvufa yöneldiği ve onunla Aydınoğulları’na bağlı bir merkez olan Ayasuluk’a yani Selçuk’a buraya geldiler. Burada Aydınoğlu Muhammed Bey’den gördükleri hürmet üzerine burada yerleşerek ömrünün sonuna kadar tedris ve irşat ile meşgul oldular. Hayatının sonuna kadar burada yaşadığı bilinmektedir.

İşte bu şekilde vakitlerini geçirirken mürşidinin yani Şeyh Mehmet Efendi’nin vefat etmesi üzerine orada huzursuz olmaya başladı. Fazla geçmedi bu huzursuzluğunun sebebi de ortaya çıkmış oldu. Bundan birkaç yıl sonra kendisi de vefat etti. Âlimler arasında “Tefsiri Şeyh” unvanı ile şöhret bulan Şehâbeddin Ahmed Sivasî Hazretleri’nin “Uyûnü’t-Tefasîr” adında iki cilt tefsiri ile “Risâletü’n-Necat min Şerri’s-Sıfat” adında tasavvufla ilgili eseri çok kıymetlidir. Feraiz ilminden “Siraciye”yi şerhetmiştir. Kabir taşındaki taşta “Leyletü’l-Ehad fi yevmi’s-Sâni min şehr-i Rebîulevvel sene sittine ve seman mie (2 Rebiulevvel Pazar günü 860 yılında) yazılıdır. Tabibzâde, Şeyh Mehmed Efendi’yi Zeynüddin el-Hâfî’nin halifeleri arasında göstermiş, Şehâbeddin Sivâsî’yi onun yegâne halifesi olarak kaydetmiştir.